Zwitser Stahel echte bedenker cradle to cradle

Michael Braungart en William McDonough hebben concurrentie. De Zwitserse wetenschapper Walter Stahel treedt sinds vorige week actief naar buiten als de oorspronkelijke bedenker van de term cradle to cradle.

Stahel (61) is directeur van het Product-Life Instituut in Genève. Dat instituut houdt zich sinds 1982 bezig met de principes die nu bekendstaan als het cradle-to-cradle-gedachtegoed: het idee van een circulaire economie waarin grondstoffen keer op keer op hoog niveau worden gebruikt, waarin diensten worden verkocht ('10.000 uur zitten') in plaats van producten ('een stoel') en waarin het ontstaan van afval wordt tegengegaan. Het Product-Life Instituut heeft onderzoek gedaan in opdracht van grote bedrijven, zoals Siemens, Bosch en DuPont, maar werkt bijvoorbeeld ook samen met de Europese Unie.

Op de Engelstalige Wikipedia-site wordt Stahel al langer de bedenker van de term 'cradle to cradle' genoemd, maar tot voor kort profileerde hij zich niet als zodanig. Op de website van zijn instituut werd in elk geval helemaal niet naar het begrip verwezen. "Toch klopt het dat ik de term heb bedacht", mailt de Zwitser. "Ik heb hem voor het eerst gebruikt in een onderzoeksrapport voor de Europese Commissie in 1976. Kort daarvóór hadden politici de term 'cradle to grave' gelanceerd als dé oplossing voor alle problemen in de industriële economie. Ik reageerde door te zeggen dat 'cradle to cradle' een veel duurzamer model is."

Spontaan
Stahel beschuldigt Braungart en McDonough er overigens niet van dat ze zijn idee hebben gestolen. "Ik denk dat het idee tegelijkertijd spontaan is opgekomen bij verschillende mensen op verschillende plaatsen." Dat juist Braungart er bekend mee is geworden, verbaast Stahel niet. "Hij heeft veel meer exposure gezocht en gekregen dan ik. Zijn vrouw was, geloof ik, minister van milieu in Hannover - hij heeft een enorm netwerk."

Nu cradle to cradle internationaal steeds meer begint aan te slaan, is voor Stahel blijkbaar de tijd aangebroken om zich óók als C2C-grondlegger te profileren. Het Product-Life Instituut heeft sinds vorige week een nieuwe website, waarop cradle to cradle een van de centrale uitgangspunten wordt genoemd. Op de site staat uitvoerig wat Stahels rol in de ontstaansgeschiedenis van de term is geweest en wat hij sinds de jaren zeventig allemaal heeft gedaan om het cradle-to-cradle-principe bij bedrijven en overheden te introduceren.

Egotripperij
De webmaster van de nieuwe site, een Poolse marketingstudent die niet met zijn naam op internet wil, heeft zich ten doel gesteld het Product-Life Instituut bovenaan de resultatenlijst te krijgen als mensen bij Google zoeken op 'cradle to cradle'. "Ik vind het belangrijk dat iedereen weet dat Walter Stahel de man achter deze term is", verklaart de Pool.

Stahel lijkt zich trouwens terdege bewust van de mogelijkheid dat C2C-aanhangers zijn claim als egotripperij zullen afdoen, met als argument dat het toch belangrijker is dat er resultaten worden geboekt, dan wie de term nu precies heeft bedacht. Op de site staat althans: "An analysis of the archives of the Product-Life Institute would provide the answer to when and in what form the term "cradle to cradle" was first used by Stahel. Another issue is if this is really the key question." Natuurlijk niet, is het onuitgesproken antwoord op die vraag: het gaat om de resultaten. Maar intussen heeft Stahel zijn claim wel gedaan.

Gepubliceerd op www.duurzaamnieuws.nl op 9 oktober 2008

Naar een wereld zonder afval

Wiegtotwieg.nl is een website over duurzame producten. De titel is ontleend aan het boek Cradle to cradle. Daarin wordt een wereld zonder afval beschreven. Zo’n wereld is mogelijk als we maar slim ontwerpen! Meer lezen